Лезгинско-русский словарь

· А · Б · В · Г · Гъ · Гь · Д · Е · Ж · З · И · Й · К · Кh · КI · Къ · Кь · Л · М · Н · О · П · Пh · ПI ·
· Р · С · Т · Тh · ТI · У · Уь · Ф · Х · Хъ · Хь · Ц · Цh · ЦI · Ч · Чh · ЧI · Ш · Ы · Ъ · э · ю · я ·

хъа хъв хъе хъи хъл хъс хъу хъуь хъф хъхь хъцI хъч хъш

хъуткьунз — целев. ф. от хъуткьунун.

хъуткьунун (-из/хъуткьунз, -на, -а/хъуткьун) — вздрагивать.

хъутур — чесотка; шелудивость : адак хъутур ква — у него чесотка; хъутур квай балкIан — шелудивая лошадь; хъутур акьалтун / хъутурди кьун — покрываться чесоточной сыпью.

хъухъ — повел. ф. от хъун.

хъуцIур — нутряной жир; топлёное сало.

хъуькъве — акт., местн. п. от хъвехъ.

хъуькъвер — мн. ч. от хъвехъ.

хъуькъуьм — ушко иголки.

хъуьр — перхоть : гъуьлягъдип хъуьр — змеиная кожа; хъуьр алахьун — шелушиться; хъуьр вегьин — линять (о змее).

хъуьрт — см. хъурт.

хъуьруьн (-ез, -ена, хъуьруьхъ) — 1. смеяться; улыбаться : гаф лагьана жув хъуьремир (погов.) — сказав слово, сам не смейся. 2. смех; улыбка : хъуьруьн акатун — засмеяться; улыбнуться; хъуьруьниз вегьин — поднимать на смех (кого-либо).

хъуьруьнар — насмешки : хъуьруьнар авун — насмехаться; хъуьруьнар кутун — смешить, заставлять смеяться (кого-л.).

хъуьруьн (-из, -на, -а) — смешить (кого-л.).

хъуьруьхъ — повел. ф. от хъуьруьн.

хъуьруьш — шелуха, оболочка : гьажикIадин хъуьруьш — шелуха кукурузы; гьажикIаяр хъуьруьшрикай михьзавай — кукурузу лущили.

хъуьтуьл — 1. мягкий, нежный : хъуьтуьл фу — мягкий хлеб; хъуьтуьл хъуьцуьган — мягкая подушка. 2. (перен.) добродушный, мягкий; мирный (о человеке) : хъуьтуьл инсан — добродушный, снисходительный человек; хъутуьл авун — а) делать мягким, размягчать (что-л.); б) (перен.) сделать добродушным (кого-л.); хъуьтуьл хьун — а) делаться мягким, мякнуть; б) (перен.) становиться добродушным, снисходительным.

хъуьтуьларун (-из, -на, -а) — см. хъуьтуьл 2. (хъуьтуьл авун).

хъуьтуьлвал — 1. мягкость, нежность (чего-л.). 2. (перен.) мягкость, нежность; добродушие; деликатность (человека).

хъуьтуьлвилелди — см. хъуьтуьлдаказ.

хъуьтуьлдаказ (нареч.) — 1. мягко, нежно. 2. (перен.) мягко, нежно; добродушно; деликатно.

хъуьтIуьз (нареч.) — зимо : гатуз гьазурайди хъуьтIуьз неда (погов.) — зимой едят то, что припасают летом.

хъуьцуьган — подушка : хъуьцуьгандин чин — наволочка; арабадин хъуьцуьган — подушка на оси арбы. см. тж. тIапIтIапI.

хъуьченар — мука (некачественная, собирающаяся позади жёрнова) : хъуьченрик кткай кицI регъве рекьида (погов.) — собака, повадившаяся есть муку у жёрнова, кончит свою жизнь на мельнице.

хъуьчIер — мн. ч. от кьуьчI

хъуьчIуь — акт. п. от кьуьчI.

хъфена — прош. вр. от хъфин.

хъфиз — целев. ф. от хъфин.

хъфин (-из, -ена, хъша/хъвач) — уходить, уезжать, идти обратно; см. тж. фин ^II.

хъхьун — 1. залечиваться (о ране, о больном месте). 2. повт. вид от хьун.

хъцIур — см. хъуцIур.

хъчар — мн. ч. от хъач.

хъченар — см. хъуьченар.

хъчин — см. хъичин.

хъша — повел. ф. от хтун.